Ταρό γιά αναρρωνύοντες φανατικούς παγανιστές

ώρα να γελάσουμε και λίγο

Ταρό γιά αναρρωνύοντες φανατικούς παγανιστές Οι Νεοπαγανιστικές θρησκείες έχουν ενδιαφέρον, ακόμη και πλάκα, αλλά δυστυχώς ορισμένοι παγανιστές περνούν μιά περίοδο φανατισμού. Και ο φανατισμός συχνά  περιορίζει ένα σημαντικό μέρος του πνεύματός μας: το χιούμορ. Χρειάζεται αρκετός καιρός γιά να ξεπεράσουμε τον φανατισμό. Τώρα υπάρχει μία τράπουλα ταρό που βοηθά ακριβώς σ' αυτό. 0. Ο Προσήλυτος  Ένας ιερέας και μιά ιέρεια στέκονται αντικριστά τελώντας την Μεγάλη Τελετουργία συμβολικά βυθίζοντας ένα μαχαίρι σε ένα δισκοπότηρο. Στον κύκλο γύρω τους υπάρχει και μία νεοφώτιστη που κρύβει το στόμα της με το χέρι, προσπαθώντας να κρύψει το γέλιο της. Σημασία   Αθωότητα. Αφετηρίες. Υπήρξε μιά εποχή που θεωρούσες όλα αυτά απλώς μιά ενδιαφέρουσα διασκέδαση και δέν τα έπαιρνες πολύ σοβαρά. Αντίστροφη Σημασία Έχεις δυσκολία να εκφράσεις ανοιχτά το γέλιο σου. Παίρνεις τα πάντα πολύ σοβαρά, ακόμη και τη θρησκεία σου. I. Ο Μάγος  Ο Μάγος στέκεται έξω από το διπλοπαρκαρισμένο του αυτοκίνητο σε ένα φρακαρισμένο πάρκιν. Φορά την επίσημη τελετουργική στολή, έχει στήσει τον βωμό. Στο χέρι του κρατά ένα ανοιχτό βιβλίο με τον τίτλο "Επικλήσεις στην Θεά Ασφάλτια προς ανεύρεσιν θέσεως γιά στάθμευση." Σημασία Πρέπει να καταλάβεις τις δυνάμεις σου καλύτερα. Μήν χρησιμοποιείς βαριοπούλα γιά να χτυπήσεις μιά πόρτα. Ανεστραμμένο Έχεις ξεχάσει ότι ο χάρτης ταυτίζεται με τον τόπο.  II. Η Μεγάλη Ιέρεια  Μιά γουικανή ιέρεια στέκεται με απλωμένα τα χέρια. Φορά άφθονα ακριβά κοσμήματα - πεντάλφες, κελτικά, αστρολογικά σύμβολα στα χέρια και στον λαιμό. Μοιάζει έτοιμη να παραπατήσει. Σημασία Ίσως ανακαλύψεις ότι σε κατακαίει ο πόθος να γίνεις μέλος της οργανωμένης θρησκείας, ή να μπεις σε μοναστήρι. Ακόμη και αν είσαι σίγουρη ότι δέν είσαι ούτε κατά διάνοιαν χριστιανή, μήν ξαφνιάζεσαι. Έχουν συμβεί και πιό περίεργα πράγματα. Ανεστραμμένο Είσαι έτοιμη, - ος να απελευθερωθείς από τις χειροπέδες της παλιάς σου ζωής και να φορέσεις τις χειροπέδες μιάς καινούριας ζωής. III. Φυσιολάτρης Στη μέση ενός δάσους στέκεται μιά παγανίστρια βαμμένη πολύ με ρουζ, σκιά ματιών και κραγιόν. Κρατά ένα σύμβολο της φύσης - ένα μικροσκοπικό πλαστικό δέντρο. Σημασία   Βεβαιώσου ότι αυτό γιά το οποίο παθιάζεσαι είναι αληθινά το πάθος της ζωής σου. Ανεστραμμένο Στο βάθος είσαι τεχνοκράτης  IV. Το Εμπόριο Ένας ιδιοκτήτης παγανιστικού βιβλιοπωλείου στέκεται πίσω από έναν πάγκο φορτωμένο  βιβλία, πεντάλφες, κεριά, κελτικά κοσμήματα, κάρτες ταρό κ.λ.π. Πίσω του μιά ανακοίνωση λέει: "Παγανιστικό Βιβλιοπωλείο: προσφέρουμε την αρχαία γνώση από το 1997." Σημασία Μήν συμβιβάζεσαι με την αμφισβήτηση του κύρους και της εξουσίας. Να αμφισβητείς όσους ισχυρίζονται πως διαθέτουν κύρος και εξουσία Ανεστραμμένο Να αμφισβητείς όσους συγγραφείς σού λένε να αμφισβητείς την εξουσία αλλά σού πουλάνε τα βιβλία τους και θέλουν να ακολουθείς κατά λέξη τις συμβουλές τους. V. Μέγας Αθύρμων Ένας σοβαρός και σπουδαίος γουικανός ιερέας στέκεται μπροστά από έναν βωμό κρατώντας ένα αθάμι. Στον τοίχο πίσω του βρίσκεται κρεμασμένο ένα δίπλωμα που λέει "Βεβαιομένως Μυηθείς - Δίπλωμα εκδοθέν από την Αποθήκη των Παγανιστών - Διευθυνσις: Α. Νικολακόπουλος και Υιοί." Σημασία Μήν σε παραπλανούν οι μυήσεις, οι τίτλοι, οι ιδιαίτερες ικανότητες, τα κληρονομικά χαρίσματα κ.λ.π. Καλύτερα να επικεντρωθείς στις δικές του ικανότητες γιά να πετύχεις στη ζωή. Ανεστραμμένο Νοιώθεις έναν ασίγαστο πόθο να μυηθείς. Θα μπορούσες να κάνεις μιά σχετική αίτηση είτε στην Αδελφότητα των Σκαντζόχοιρων είτε στην Αδελφότητα των Αιθερίων Θύννων γιά να μπορέσεις να ξεπεράσεις το όλο θέμα. VI. Οι Εραστές   Ένα νεαρό ζευγάρι παντρεύεται σε ένα ηλιόλουστο άλσος με βελανιδιές, ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Σημασία Μήν πέφτεις στην παγίδα του φανατισμού. Μπορεί να ξεπερνάς την αρρώστια του φανατισμού, αλλά να θυμάσαι ότι καλά πράγματα μπορούν να συμβούν ακόμη και στη θρησκεία. Ανεστραμμένο Το μόνο που σού χρειάζεται είναι η αγάπη. Ακόμη κι' αν δέν θέλεις να ακολουθήσεις αυτή τη συμβουλή, μπορείς τουλάχιστον να τραγουδάς ερωτικά τραγούδια, υπάρχουν πολλά ωραία άσματα που θα σού ομορφύνουν τη ζωή. VII. Η Σκούπα  Μία έφηβη μάγισσα του γοτθικού κλάδου τρέχει στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να καβαλήσει μιά ταλαιπωρημένη σκούπα. Μία καθαρίστρια, με κουβά στο ένα χέρι, προσπαθεί να την φτάσει, ελπίζοντας να πάρει πίσω την σκούπα της. Σημασία   Πρέπει να αναπτύξεις καλύτερες σχέσεις με αυτό που οι μεταφυσικοί περιγράφουν ως "Τα Εγκόσμια". Ανεστραμμένο Τελικά ίσως να είσαι ένα άτομο εντελώς ανιαρό. Προσπάθησε να ανανεώσεις το νούμερό σου. VIII. Ο Πεινασμένος Χορτοφάγος Μεγάλος μπουφές σε γαμήλια δεξίωση  φορτωμένος με ολόκληρο ψητό γουρουνόπουλο, ψητή πάπια, κοτόπουλο φούρνου, γκλασαρισμένη γαλοπούλα, μπούτι αρνιού. Στο πιάτο του πεινασμένου χορτοφάγου υπάρχει ένα καροτάκι. Εκείνος κοιτά το κοτόπουλο και αναρωτιέται μήπως κατά τύχιν είναι φτιαγμένο από σόγια. Σημασία Ήρθε η ώρα να αλλάξεις συνήθειες. Αντεστραμμένη Την επόμενη Παρασκευή πήγαινε να φας ένα χάμπουργκερ. IX. Ο Ερημίτης  Ο Ερημίτης φορά σκούρο γκρίζο ράσο και έχει μακρύ σκούρο γκρίζο γένι. Κρατά στο ένα χέρι ένα ροζιασμένο μπαστούνι και στο άλλο ένα αναμμένο φανάρι. Βρίσκεται σε ένα γεμάτο θέατρο και οι θεατές γύρω του τον λοιδορούν. Σημασία   Μήν εμπιστεύεσαι απλώς τον / την εαυτό, -ή σου. Μάθε ποιό μέρος του / της εαυτού, - ής σου να εμπιστεύεσαι. Αντεστραμμένη Καλύτερα να έχεις κάτι να πιστεύεις, παρά να γκρεμίζεις κάτι που δέν πιστεύεις.  X. Ο Τροχός της Τύχης   Ένας παγανιστής ντυμένος με μοβ και κίτρινο μανδύα. Κρατά ένα κομμάτι λιβάνι και μία πυξίδα. Κοιτά την πυξίδα άγρια. Η βελόνα της γυρνά τρελλά και δέν μπορεί να εντοπίσει την ανατολή γιά τη σχετική επίκληση. Σημασία Μήν βρίσκεις απλώς την καινούρια κατεύθυνση - να την δημιουργείς. Αντεστραμμένη Όταν νομίζεις ότι η ζωή σου προχωρά, ίσως απλώς να κινείσαι σε κύκλους. XI. Ο Σκεπτικιστής  Ένας άντρας με δεμένα μάτια στέκεται μπροστά σ' έναν καθρέφτη. Σημασία Ίσως να νομίζεις ότι τα μαντικά εργαλεία δέν έχουν καμιάν αξία. Αλλά τα μαντικά εργαλεία δέν είναι παρά ένας τρόπος να δεις τον εαυτό σου. Ίσως, λοιπόν, να εννοείς ότι εσύ δέν έχεις καμιά αξία. Αλλά ο άνθρωπος που καταπίνει ένα χάπι δέν μπορεί να αρνηθεί ότι έχει στόμα. Ανεστραμμένο Θα δεις και θα αποκαλύψεις τις ψευδαισθήσεις των ανθρώπων. Πρόσεξε, όμως, μήν σού ανεβεί  πολύ ψηλά η μύτη. Μήν ξεχνάς ότι ακόμη και οι ψευδαισθήσεις έχουν την αξία τους. Όποιος φαντάζεται ότι βλέπει τριαντάφυλλα στον ουρανό μπορεί να εμπνευστεί βαθιά και να γίνει κηπουρός. XII. Ο Ακροβάτης  Βλέπεις έναν ακροβάτη με το σώμα συσπασμένο σε μιάν απίθανα δύσκολη στάση, τόσο που το κεφάλι του φαίνεται φυτρωμένο στον πρωκτό του. Σημασία Βγάλε το κεφάλι σου από τα σκατά. Ανεστραμμένο Ακόμα κι' αν νομίζεις πως αυτό δέν έχει εφαρμογή σε σένα, μήν χώνεις το κεφάλι σου εκεί που δέν πρέπει. XIII. Ανανέωση Το διαμέρισμα ενός παγανιστή φλέγεται. Τα ράφια του είναι γεμάτα τελετουργικά εγχειρίδια, μαγικά φυλαχτά, μεταφυσικά βιβλία / περιοδικά και άλλα σχετικά εργαλεία. Ποιό όλα αυτά τα αμέτρητα εργαλεία θα προσπαθήσει να σώσει από τη φωτιά; Αυτός πλησιάζει τη γάτα του. Σημασία Σύντομα θα πρέπει να αντιμετωπίσεις μιά κατάσταση στη ζωή σου που θα σέ αναγκάσει να πάρεις αποφάσεις τέτοιες που θα σού αποκαλύψουν τα όρια του αποκρυφισμού. Ο αποκρυφισμός πρέπει να υπηρετεί τη ζωή, όχι η ζωή τον αποκρυφισμό. Ανεστραμμένο Να φέρεσαι καλά στη γάτα σου.  XIV. Ανοχή  Σε ένα δωμάτιο που το φωτίζει ένα κερί, ένας Ερμητιστής κρατά έναν ρόδινο σταυρό στο αριστερό χέρι και μιά πεντάλφα στο δεξί. Στην αριστερή του πλευρά διακρίνονται ένα πλήθος σταυροί και δισκοπότηρα. Στην αριστερή του πλευρά ένας σωρός εγχειρίδια και πεντάλφες. Πίσω του το παράθυρο είναι μόλις ανοιχτό και αφήνει να μπει ένα ίχνος φωτός, ενώ διακρίνεται το ύπαιθρο. Σημασία Πρέπει να ανοιχτείς σε περισσότερα απ' όσα σού επιτρέπεις τώρα να βιώσεις. Ανεστραμμένο Είσαι φρικιό. Μάλλον πρέπει να περνάς περισσότερον χρόνο στη μοναξιά, γιά να μήν ανακαλύψουν οι άλλοι τί είσαι. XV. Ο Αντίπαλος Δύο περίπτερα σε παγανιστικό πανηγύρι - κάθε περίπτερο έχει το όνομα του ανθρώπου που δουλεύει σ' αυτό.  Η επιγραφή στο πρώτο λέει "Συμβουλές γιά το Παγανιστικό - Σαμανικό Ταξίδι σας". Ο Σύμβουλος αυτού του περιπτέρου αγριοκοιτάει τον ένοικο του δεύτερου περιπτέρου που έχει την επιγραφή "Συμβουλές γιά το Σαμανιστικό Ταξίδι σου στη Νέα Εποχή" Σημασία Υπάρχουν πράγματα που αντιπαθείς, αλλά που σού μοιάζουν πιό πολύ απ' όσο θέλεις να παραδεχτείς. Ανεστραμμένο Οι αναλυτές του χρηματιστηρίου και οι μετεωρολόγοι συχνά κάνουν απαράδεκτες προβλέψεις. Μήν περιμένεις από τους μάντεις να σού δίνουν τέλειες προβλέψεις, αλλά μήν και είσαι και πολύ αυστηρή, -ός μαζί τους. Προσπαθούν να σέ κάνουν να καταλάβεις τον / την εαυτό, -ή σου· ακόμα και αν έχουν ολότελα άδικο, η ανάγκη της αυτογνωσίας είναι αληθινή. XVI. Ο Πύργος των Βιβλίων  Ένας μάγος του σαλονιού βρίσκεται σ' ένα δωμάτιο όπου τα βιβλία υψώνονται από το πάτωμα ως το ταβάνι.  Αυτός στέκεται σε ένα σκαμνί προσπαθώντας να βάλει ακόμα ένα βιβλίο στον σωρό, αγνοώντας το γεγονός ότι ο πύργος είναι έτοιμος να πέσει και να τόν πλακώσει. Σημασία   Πρέπει να μάθεις να κάνεις τις ιδέες σου πράξη. Ανεστραμμένο Καθάρισε το δωμάτιό σου. XVII. Η Διασημότητα Σε ένα μεταφυσικό βιβλιοπωλείο μία διάσημη παγανίστρια κάθεται σ' ένα τραπέζι και υπογράφει αντίτυπα του βιβλίου της Η Μαγεία γιά Βλάκες Λίγα μέτρα πιό πέρα, μιά παρέα νεοπαγανιστές κοροϊδεύουν τη συγγραφέα. Σημασία Είναι πολύ πιό εύκολο να καταδικάζεις αυτά που δημιουργούν οι άλλοι, από το να δημιουργήσεις κάτι αξιόλογο. Πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι τα δημιουργικά σου σχέδια. Ανεστραμμένο Μήν περνάς τόσον χρόνο στα μεταφυσικά βιβλιοπωλεία. XVIII. Η Σελήνη Ένας παγανιστής ζωγράφος στέκεται στο παράθυρό του και ζωγραφίζει το μισοφέγγαρο. Η εκτέλεση του έργου είναι πολύ καλή, αλλά ο ζωγράφος γυρνά στον πίνακα και προσθέτει στην σελήνη μερικές αδέξιες πεντάλφες - να μήν ξεχνιόμαστε δηλαδή: πρόκειται γιά παγανιστικό έργο. Πίσω του δύο σκύλοι γαβγίζουν άγρια.  Σημασία Αν εγκαταλείψεις την επιτήδευση, τα ταλέντα σου θα ανθίσουν. Ανεστραμμένο Μήν ξεχνάς να ταΐζεις τους σκύλους σου. XIX. Το Χρυσό Μήλο  Τρεις παγανίστριες παλεύουν γιά το Χρυσό Μήλο. Πίσω τους, χωρίς να τήν έχουν δει, στέκεται η Έρις που κρατά ένα καλάθι γεμάτο Χρυσά Μήλα. Σημασία Συγκεντρώσου στα πιό σημαντικά. Ανεστραμμένο Γιά να μπορεί μιά θεά ή ένας θεός να βρει χώρο στην καρδιά σου, πρέπει να μήν είναι το μέσα σου γεμάτο από την υποτιθέμενη σπουδαιότητά σου. XX. Κρίση των Θεωριών Συνομωσίας  Ένας φανατικός παπάς διαδηλώνει εναντίον μιάς παγανιστικής ομάδας. Επικαλείται θυσίες ανθρώπων και ζώων. Στο μεταξύ η περί ου ο λόγος παγανιστική ομάδα έχει συγκεντρωθεί κάπου και τρώνε τοφού και ρύζι. Σημασία Πρέπει να συνεχίζεις τη ζωή σου δίχως να στενοχωριέσαι πολύ γιά τις απόψεις των άλλων.  Ανεστραμμένο Πρέπει να συνεχίζεις τη ζωή σου δίχως να στενοχωριέσαι πολύ γιά τις απόψεις των άλλων. Αυτό όμως δέν σού δίνει το δικαίωμα να είσαι κωλόπαιδο.  XXI. Ο Κόσμος σε μιά Τράπουλα Ένας άθλιος φυλακισμένος κάθεται σε ένα γυμνό κελί. Δέν έχει κρεβάτι, τροφή, φως. Δέν έχει τίποτα εκτός από μιά τράπουλα ταρό. Ένας πνευματιστής του 19ου αιώνα είπε κάποτε ότι ένας φυλακισμένος σε ένα κελί με τίποτε άλλο από μιά τέτοια τράπουλα θα μπορούσε να αποχτήσει ολόκληρη τη γνώση του κόσμου. Όμως ο συγκεκριμένος φυλακισμένος θα προτιμούσε να έχει κάνει ένα μπανάκι και μετά να φάει και καμιά μπουκιά στο φως του ήλιου. Σημασία Βρες ένα χόμπι. Ανεστραμμένο Σοβαρολογώ, βρες ένα χόμπι!

είστε για συγγραφή και μελέτη;

The Women’s Studies in Religion Program at Harvard Divinity School announces its 2012-13 search.  Five scholars will be appointed to spend a year working on a book-length research project advancing our knowledge of religion and gender.  Please email all nominations to Jacob Rhoads, WSRP Program Coordinator, at wsrp@hds.harvard.edu.  We look forward to receiving your nominations soon and to continuing the important work of the WSRP.

To past scholars and friends of the program, please forward this to individuals and relevant email lists. 

Sincerely,

 

 

Ann Braude

Director, Women’s Studies in Religion Program

 

Goddess Temples in Western Asia I

Max Dashu
“They give the shout, ‘O Ishtar, be merciful!’ and in the melée praise the Mistress.” –Assyrian poem
It is often difficult to make out the Goddess veneration of an ancient society, buried as it is under generalizations and authors who seem to concentrate on every other subject but this. What were the commonalities, the trajectories and convergences between neighboring countries over the long swath of time from the end of the neolithic through the bronze and iron ages? And how did they differ? Kristina Michelle Wimber offers a valuable view of goddesses of

Temple of Ishtar at Agade, Iraq, 3000 years ago (from Wimber's appendix)

ancient southwest Asia through the lens of their temples (and through some rarely-seen photographs that she has gathered: see the appendix!). Her study exemplifies how a concentrated study, in this case of architectural and sculptural contexts, can shed light on the complex interrelationships between these goddesses, their temples and ceremonies, and their priestesses, priests, and devotees. She presents a window into macro-cultural patterns over millennia.
I’ll just get this out of the way at the outset: some of the language is problematic. The author continually repeats the now-reinstated canonical terminology of  “fertility goddess,” that ubiquitous flattening phrase that functions to dismiss and circumscribe female deities. Still more stereotypical is her reference to “an Oriental cult of a fertility goddess.” This word “oriental” has long been discredited as Eurocentric (east of where?). Yet it persists in spite of Said’s critique of  “Orientalism,” and the demolition of the assumptions behind Marx’s “oriental mode of production.” More recently, feminist scholars have challenged the dismissiveness and negative connotations of “cult,” which is most often used in references to “goddess cult,” “pagan cults,” and the hoary formula “Oriental cult.” It is never used for majority religions, as it would be considered patently offensive to write about “the Jesus cult” or the “cult of the Mass.” There is just no getting around the bias of this terminology.
But I liked this thesis, which questions the assumption that West Asian temples had been completely Hellenized. Wimber is on the right track in saying that these goddess religions “were complicated mixtures of influences which cannot be categorized as completely Hellenistic or completely Semitic.” (To say nothing of the Hurrians, Anatolians, and Sumerians.) “Most importantly, the enduring Oriental nature of these goddesses demonstrates the strong history and power of the Near East despite the relentless tide of Hellenism brought by the Greeks and Romans.” [4-5] In spite of the terminology, this is an important statement to make, and she fleshes it out beautifully.

Offerings to Inanna, with ringposts. Uruk, 3000 bce.

Wimber starts with Eanna, the temple of Inanna (not Ishtar, as written, at least not until the Akkadians overwhelmed the Sumerians). It was very ancient, originating at the venerable date of 3300 bce. She builds a systemic case, temple by temple, to show that the Sumerian-Akkadian-Babylonian sanctuaries became  models for temples over the entire region. She summarizes: “the most common elements include open-air courtyards, non-symmetrical plans, bent-axes, an inner sanctuary or holy of holies, altars, ‘high places’ or podia [temple platforms], some kind of water feature, and gateways with towers or obelisks.” [33]
Wimber interprets the “ring-post” of Inanna as a pillar, possibly an early form of the pillar goddess. (Not so sure about that.) It was a bundle of reeds, which the early Sumerians used to construct houses—and temples. They coiled the tips of the bundles around into a spiral pattern. This became the glyph for Inanna’s name and symbolized her temple, as depicted in many reliefs and ritual objects. [9, 88] The reed-bundle style of earth-architecture has been preserved by the “Marsh Arabs” in southern Iraq (but

Spiralled reeds of Inanna

without the spiral coils which seem to have been deemed too fraught with non-monotheistic significance, and so the ends are chopped off instead). Their beautiful reed houses represent a heritage going back at least 35 centuries.
Later temples were built of brick, with soaring high walls. These temples are laid out asymmetrically, with chambers not aligned but in “a bent axis” that obscures the line of sight to the inner sanctum. They have multiple chambers and side courts with open air altars where libations and incense were offered. These altars sometimes were constructed as houses for the deity. The main altar was high and accessed by steps (already shown on ancient vases from Eanna, and which continued to be built into Hellenistic times. Steps also led to the roof where sacrifices were offered, as at the temple of Ishtar in Babylon. [8-9, 18] This Iraqi temple prototype spread and influenced temples in Syria, Lebanon, Israel/Palestine, Jordan and even beyond.
These temples typically had an apsu (water tank) in the courtyard, like the Inanna temple in Nippur. Or they had a lake (Hierapolis) or spring (‘Ain Dara) or, at minimum, a water basin. [18] Wimber draws illuminating parallels of these to the water basin in the courtyard of Solomon’s temple, explaining, “The term apsu stems from the ancient Mesopotamian belief in an underground freshwater ocean which fed the rivers and lakes. The word for the basin in Hebrew was yam, meaning ocean.” [27] (Interesting tidbit!)
Many indications point to ritual banquets, which are depicted in temple art, such as the Sumerian votive plaques from Inanna’s temple at Nippur, around 2750-2600 bce. [11] Remains of food offerings “attest to large communal food rituals.” Benches along three walls of the side chambers have also been proposed as feasting places, at temples of Atargatis at Dura Europos and on Delos; at Baalbek and Palmyra, and at the Jordanian temples Khirbet et-Tannur and Qasr al-Bint. [21, 48, 103]
Shaushka and the many Ishtars
In later periods, under succeeding dynasties and epochs, the temples of Ishtar were rebuilt again and again, retaining the traits of the earlier shrines, at Agade, at Nineveh, and in new countries that adopted her worship. [17, x] In these places Ishtar sometimes ceded pride of place to the local goddess, as she absorbed traits of Shaushka among the Hurrians and Hittites, or was paired with a new consort, as with the weather-god Hadad in Syria. The

Ishtar seal, with her lion, star, wings, and the me

Ishtar temples took on place-specific characters. She of Babylon is the most famous because of the Ishtar Gate, but there are others: Ishtar of Shamukha, the very martial Ishtar of Arbela, an Ishtar of the Battlefield, and probably the most celebrated, Ishtar of Nineveh. [Beckman, 4-7]
“She of Nineveh” was often called by the Hurrian title Shaushka, the “Great One.” She was the head of the Hurrian pantheon, as shown by letters to Amenhotop III from the king of Mitanni, which invoke her opposite the Kemetic sun god. She also turns up as the primary deity at the Syrian city of Alalakh. This is a significant fact about Shaushka and Ishtar: it’s not just that these societies had goddesses, but that a Goddess was their  primary deity. Shaushka, “the dweller in Nineveh,” remained the city’s great goddess for over 15 centuries. The first known mention of Nineveh is in an inscription about offering a lamb to Sausha of Nineveh. She retained her unique Hurrian character to the end, even as she assimilated titles of the Sumerian goddess (“Ninlil, dweller in Nineveh”) and the Akkadian Ishtar. The prologue to Hammurapi’s law code calls him “the king who made the norms of Inanna glorious in Nineveh, in the temple Emeshmesh.” [Beckman, 2-7]
Shaushka entered the Hittite pantheon with as a goddess powerful in incantations and magic. She is called “the woman of that which is repeatedly spoken,” mistress of chant. An intriguing fragment gives a taste of these incantations: “The hot stones came forth from Nineveh and Mount…” The babilili rituals of Ishtar Pirinkir also involved incantations in Akkadian. One 15^th century text refers to queen Taduhepa invoked Ishtar of Nineveh in a ceremony. [Beckman 1, 5-6, note 56]

Winged Ishtar

There were also Syrian Ishtars of Mari and Ebla, and at least 25 different Hittite Ishtars identified by towns and mountains, especially in the southern, Hurrian country. Other texts refer to “all the Ishtars of the land of Hurri,” with Ishtar of Nineveh in first place The multiplicity here is not accidental; since separate offerings were made “to large numbers of such Ishtars.” Ishtar never made it to the top of the Hittite pantheon, but was assimilated to lesser goddesses such as Tashimetti, called “Ishtar the Queen,” and Takhakshaziyati, known as the “Ishtar of Arising,” or in an alternative translation, “Ishtar of Freeing.” [Beckman, 3-4]
Also in Hittite country, Shaushka / Ishtar of Shamukha seems to be identical with DINGIRGE, “Deity of the Night.” Her golden image had its back studded with discs of carnelian, lapis, and other precious stones, “like beads,” including the “life-symbol and morning star.” Beckman remarks that “the ornamented rear suface seems to represent the night sky.” [7, note 80]
Ishtar Temple at Ebla
The Syrian temples of Ebla, like its art and writing, followed the southern Mesopotamian pattern. The temple known as P2 was dedicated to Ishtar: “Figurines of lions found near the temple firmly show that the temple was dedicated to Ishtar, as do jars depicting doves and nude women, two symbols of Ishtar. Cylinder seals found nearby show the image of a priestess standing next to a standard representing Ishtar and Hadad. The presence of a priestess on this seal indicates that at Ebla the Mesopotamian tradition of having priestesses in Ishtar’s cult continued.” [21]
Other intriguing finds at this Ishtar temple are the underworld offerings of “statues of snakes and nude female figurines found in ritual pits or cisterns under the courtyard.” [21] These offerings into the depths of Earth were also made to Ishtar of Nineveh: “She had chthonic associations, was on occasion approached through a ritual pit, and is once found in the company of the Sun Goddess of the Earth and the primeval deities. She is beseeched to cure disease, including plague, and asked to lift curses.” [Beckman, 6]
At another Syrian temple at Alalakh, an inscription warns that if anyone tries to attack the city that Ishtar will “impress feminine parts into his male parts.” This was a threat, not an offer! Other texts, such as the Great Hymn to

Cogendered aspects of Ishtar, shown by her split dress

the Queen of Nippur, state that Ishtar “turns men into women and women into men.” [22] The goddess herself had androgynous traits (including a bearded aspect associated with Venus as the male morning star, while her evening star aspect was female). She had transgender priests (male-to-female) who underwent castration. Nothing is mentioned about female-to-male trans folk participating. As usual, crossing the gender border from the female side is nearly invisible historically, and very possibly less socially accepted, or at a minimum, not institutionalized. Both Wimber and Stuckey highlight the  cross-dressing, gender-switching, sex-altering powers of Ishtar. (Ritual self-castration was also, famously, found in the rites of Kybele, Ma of Commana, and Atargatis.) Stuckey brings out the less sensational, but central fact that Ishtar was also a healer, a plague-fighter, and a remover of curses. [Stuckey, online]
‘Ain Dara, Syria
Around 2000 bce the Hurrians become visible in what are now the Kurdish lands, bridging Syria, Iraq, Iran, and Turkey. This people spoke a language related to Urartian (in what later became Armenia) which may have been

Puduhepa, Hurrian priestess and Hittite queen

related to northeast Caucasian languages. The Hurrians came under Hittite rule, but as sometimes happens, they hugely influenced the religion of their overlords. One woman in particular, the priestess Puduhepa, is known to have succeeded in importing Hurrian deities into Hittite culture. She married the king and has been shown to have exerted considerable political and diplomatic power in her own right.
Around 1300 bce Hurrians built the temple of ‘Ain Dara, which flourished for seven centuries. It stood atop a hill near a spring, near Aleppo in northwestern Syria. This has been called an Ishtar temple, but Joanna Stuckey makes a good case that its goddess is Shaushka, “originally a goddess of the Hurrians.” Her name means the “Great One.” (See her excellent article. http://www.matrifocus.com/IMB08/spotlight.htm)
A stone relief found near the temple entrance shows the goddess in a diaphanous gown with clearly marked pubic triangle, and one leg bared in the Hittite style. (These marching Hittite legs exerted a farflung influence, particularly in Gorgon iconography).

Shaushka of 'Ain Dara Temple

The goddess is dual-natured; one side represents her as life-giver, her other side carries weapons or a quiver. (But this is uncertain; they also resemble wings, also an attribute of Shaushka, as well as the snakelike me [powers] that spring out of the shoulders of Inanna and Ishtar.) Images of a mountain god appear to represent the consort of the goddess. At the entrance of the temple the colossal footprints of the goddess, over four times human size, are carved into the stone block pavement:
The most unique depiction of deity found at Ain Dara are giant footprints on the stones entering the temple. Two feet are shown at the entrance, then a left foot followed by a right foot, thus depicting the deity striding forward into the sanctuary. [23]
The ‘Ain Dara temple shows strong Canaanite connections, including the Hathor-styled sphinx heads. As Joanna Stuckey points out, Ishtar, or rather Ashtart as she was known in Canaan / Phoenicia, “was also connected to sphinxes.” Wimber thinks all this lion iconography originates from Inanna / Ishtar. The lions and sphinxes at ‘Ain Dara certainly fit the profile of Ishtar, but they are associated with a Great Goddess throughout southwest Asia, from Asherah and Ashtart in Canaan to Anahita in Iran, and from Kybele in Anatolia to Atargatis in Syria and the goddess, probably Al-Uzza, in Jordanian temples.

Female Sphinx at 'Ain Dara Temple, Syria

I think we are looking at something far older that predates any named goddesses known from inscriptions. We can look back to the lion-woman sculpture from the borderlands of Iraq and Iran, 4^th millennium bce. Even more

Goddess of Leopard Throne, Çatal Höyük, Asia Minor

ancient is the leopard-throned goddess at Çatal Höyük. She cannot be discounted as a precedent in this historical chain, especially when we look at those thrones flanked by lions or sphinxes. Many scholars will say, You can’t prove that there was continuity. But Wimber’s thesis is one more demonstration among many of the tremendous conservational power of religious culture. Iconography, building styles, customs endure across millennia, in spite of conquests, the rise and fall of empires, language changes, and new cultural influences.
Yet Wimber thinks that Kybele somehow got her lions from the Greeks. She writes, “Cybele is never shown with lions until the Greeks began influencing her cult and perhaps the Greeks equated her with lions because they saw that as typical of Oriental goddesses.” [115] I can’t agree, given the Anatolian precedents of Kybele, and her connections to Kubaba and Ma and Hebat. Wimber is on firmer ground in resisting attempts to interpret the lions of Atargatis as a late derivation from Kybele.
Ashtart at Sidon
A 4^th century bce chapel to Ashtart was built into an older temple of the god Eshmun. Here Iraqi influence is visible in the stepped platform of the temple. Inside the shrine stood the throne of the goddess sculptured with sphinxes. Around the throne was a pool of water, fed by “multiple water channels and basins connected to a spring which were probably used for water rites and ablutions.” The author links these to “water pouring rituals associated with Astarte,” and refers to urns standing in the shrine, one of which is depicted in a bronze from Sidon in the form of another sphinx-flanked throne. [31-32] She places this sanctuary in historical context:

The chapel of Astarte in Sidon is one of the last religious structures related to the worship of the long line of female fertility goddesses that was built before Hellenistic culture began to heavily influence the Near East. [32]
The ‘Ain Dara temple has been proposed as a prototype for the temple of Solomon in Jerusalem, whose structure (as described in the Hebrew Bible) closely mirrored it. The biblical account credits the Phoenician Hiram as architect, so this should not be too surprising. This comparison leads us to one of the most interesting themes in Wimber’s paper:

Lady of Tutugi/Galera, Spain. She was carved in Phoenicia or Syria, and exemplifies the sphinx throne of their goddesses. Libations were poured through her head and flowed out into the basin.

the empty thrones which, as she shows, are related to the goddess temples of Ashtart and Atargatis.
The temple of Solomon had no deity statue; only “an empty mercy seat with flanking cherubim represented the presence of God in the temple.” [28] Wimber compares this to the empty lion throne in the Ashtart chapel at Sidon, Phoenicia; the “empty throne dedicated to the sun located just inside the temple” of Atargatis at Hierapolis”; the “empty throne flanked by lions which sat just across from the theater in the terrace of the sanctuary” at Delos; and possibly also “the motabs referred to in Nabataean inscriptions as thrones of the deities” in Jordan. [42-4, 75-6, 111]
Some confusion creeps in when Wimber writes, “It is evident that Asherah was a descendent of the Babylonian Ishtar as seen in the account in Ezekiel in which the Israelite women were in the temple weeping for Tammuz, the Babylonian lover of Ishtar whom she rescues from the underworld.” [29] This passage does not name Asherah, and the real analogue would be Ashtart (rendered as Ashtoreth in the Bible). It is all too common to see Asherah conflated with Ashtart/Astarte, but this is an error. These were distinct names whose apparent similarity in transliterated Roman  letters is deceptive. Different characters are used for that first letter in Western Semitic, and the names have different roots. And why would the book of I Kings list the two goddesses as separate if they

Ashtart with Hathor head and snakes, standing on her lion

were the same entity?
Asherah is a mother goddess, as we see from her Ugaritic form, Athirat, who is titled  qaniyatu elima, “progenitrix of the gods.” Ashtart has distinct qualities, not least her identification with Venus as the morning and evening star, her maiden and erotic qualities. I say this recognizing that the names we have from inscriptions are often titles, such as QDSU (“holy”), which may be shared for different goddesses, or belong to a single deity. But we have separate parallel streams in Hebrew, Ugaritic, and Akkadian inscriptions: Asherah, Athirat, Asheratu for the one; and Ashtoreth /Ashtart, Athtart, Ishtar, each with their own associations and contexts. There is plenty of reason to see these two as different goddesses with different traits.
Similarly, Wimber writes, “This cult demonstrates the continuity of some element of Ishtar’s worship in to the worship of Asherah. In Jeremiah 44:19 her followers burned incense, poured out libations, and made cakes for her. These cakes were made in the form of a nude goddess with exaggerated breasts and pubic region.” [31] That is possible, even likely, but it is a surmise. Another possibility is cakes shaped like vulvas—or both, or other shapes, such as the palms, lilies, and lions associated with the goddess.

Sources cited:
Kristina Michelle Wimber, “Four Greco-Roman Temples of Fertility Goddesses: An Analysis of Architectural Tradition.” Thesis at Brigham Young University, 2007
http://contentdm.lib.byu.edu/ETD/image/etd2152.pdf
Joanna Stuckey. “Shaushka and ‘Ain Dara: A Goddess and Her Temple”
http://www.matrifocus.com/IMB08/spotlight.htm
Gary Beckman, “Ishtar of Nineveh Reconsidered.” University of Michigan
http://deepblue.lib.umich.edu/bitstream/2027.42/77489/1/Ishtar.pdf
(Thanks to Yona Yavana for this source.)
(All page citations come from Wimber unless otherwise identified.)

μεταφρασμένα πρόσφατα μικρά κείμενα και σκέψεις Ινδιάνων από τη Βόρεια Αμερική

στεκόμαστε σε ιερό έδαφος:  είναι το αίμα των προγόνων μας

Αρχηγός Plenty Coups, Crow

πόσο απαλή / γλυκιά πρέπει να είναι η γλώσσα των λευκών,  που κάνουν το σωστό να φαίνεται λάθος και το λάθος σωστό

Black Hawk, Sauk

Πατέρα μου, έδωσες υποσχέσεις σε μένα και στα παιδιά μου. Αν μού είχε δοθεί μια υπόσχεση από ένα ασήμαντο άτομο, δέν θα ξαφνιαζόμουν που δέν τήν κράτησε. Όμως εσύ είσαι τόσο σπουδαίος σε πλούτη και εξουσία. Ξαφνιάζομαι που δέν κράτησες τις υποσχέσεις σου!

Θα ήμουν πιό ευχαριστημένος αν δέν είχες δώσει ποτέ καμιάν υπόσχεση, παρά τώρα που έδωσες υποσχέσεις ανεκπλήρωτες...

Shinquaconse (Little Pine)

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να μοιραστούμε με τα Τέσσερα Χρώματα της ανθρωπότητας στο κοινό μας πεπρωμένο με τη Μητέρα Γη. Αυτή η κοινή μοίρα αντιμετωπίζεται με μεγάλη φροντίδα από τους Γηραιούς και τους γιατρούς που εποπτεύουν τις Ιερές Παρακαταθήκες, γιά να μήν υπάρξει καμιά βλάβη στους ανθρώπους από άγνοια και αμέλεια για τις ισχυρές αυτές δυνάμεις

απόφαση της Πέμπτης Ετήσιας Συνάντησης των Παραδοσιακών Γηραιών

Ξέρουμε πως οι γαίες μας έχουν γίνει πιά πιό πολύτιμες και ακριβές. Οι λευκοί νομίζουν πως δέν γνωρίζουμε την αξία τους. Όμως εμείς ξέρουμε πως η γη είναι αιώνια και πως η τιμή που μάς δίνουν γι’ αυτήν ξοδεύεται γρήγορα και χάνεται.

Canassatego

Να φέρεστε καλά στη γη: δέν είναι δώρο από τους γονείς σας, είναι δανεική από τα παιδιά σας.

Οι άνθρωποι που πλουταίνουν το μυαλό τους είναι εκείνοι που κρατάνε την ιστορία τους στα φύλλα της μνήμης.

Ινδιάνοι. Ιθαγενείς Αμερικανοί. Αβορίγινες. Ιθαγενείς (γενικά): όλοι αυτοί οι όροι αναφέρονται στους ανθρώπους που φροντίζουν, είναι οι επιστάτες και οι φροντιστές του πλανήτη μας. Κάποιοι από αυτούς, όπως Αβορίγινες της Αυστραλίας, κρατούν το νήμα της  κοινωνίας τους πάνω από 4000 χρόνια. Είναι οι τυχεροί.

   Υπολογίζεται πως τουλάχιστον μιά γλώσσα εξαφανίζεται από τον κόσμο κάθε βδομάδα. Αυτές οι χαμένες γλώσσες αντιμετωπίζονται ως ασήμαντες στον κόσμο όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου. Όμως, αν υπολογιστεί το ποσό της γνώσης που χάνεται με κάθε θνήσκουσα γλώσσα, οι πολιτισμοί των «άκρων» αρχίζουν να φαίνονται ως σημαντικότεροι. Οι Αμερικές, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, πρέπει να ανακαλύψουν ξανά τα μυστικά της ζωής που έμειναν αγνοημένα γιά αιώνες. Ίσως να υπάρχει ακόμα η

Πότε θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τη σημασία της γης κάτω από τα πόδια μας; Όλα είναι ιερά: και ο μικρότερος κόκκος άμμου και το μεγαλύτερο βουνό.

   Οι ζώντες άγιοί μας είναι τα αειθαλή δέντρα. Δέν έχουμε κτίρια, ούτε πύργους. Το τοπίο και οι λίμνες είναι οι εκκλησίες μας. Αυτά είναι τα ιερά μας κτίρια.

    Το χτες και το αύριο υπάρχουν γιά πάντα πάνω στη μάνα μας τη γη.

Οι ιθαγενείς λαοί αυτού του πλανήτη έχουν πολλά χαρίσματα. Ανάμεσα σ’ αυτά είναι και η γνώση των βοτάνων, ο σεβασμός για το περιβάλλον και  μιά φιλοσοφία ζωής σε αρμονία. Ο τυπικός άνθρωπος της εποχής μας έχει ελάχιστο σεβασμό γι’ αυτές τις δεξιότητες. Με τόση  δύναμη και τεχνολογία στη διάθεσή μας, μπορούμε να καταστρέψουμε τη γη δέκα φορές, γιατί λοιπόν δέν έχουμε αρκετή κοινή λογική γιά να εφαρμόσουμε  το ένα εκατομμυριοστό αυτής της ενέργειας γιά τη διατήρηση αυτά που μπορούν να συντηρήσουν την ανθρωπότητα γιά πάντα;

Η άγνοια του παρελθόντος μάς κάνει να μένουμε αιώνια παιδιά. Όμως όσες και όσοι ξεχνούν το παρελθόν θα αναγκαστούν να το επαναλάβουν.

Είμαστε κάτι παραπάνω από το σύνολο ολόκληρης της γνώσης μας: είμαστε τα προϊόντα της φαντασίας μας.

Η ανθρωπότητα ΕΙΝΑΙ το προϊόν των προγόνων της.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι ιθαγενείς λαοί δέν φιλοδοξούν να είναι μέρος του 21^ου αιώνα. Αν ένας πολιτισμός ζει με ειρήνη και αρμονία στον κόσμο εδώ και πολλούς αιώνες, γιατί θα επέλεγε να ζει με τον σύγχρονο τρόπο που δέν έχει αξία ή στόχο στο πλαίσιο αναφοράς της;

Οι σύγχρονοι άνθρωποι εστιάζουν στα χρήματα και στα υλικά αγαθά. Όμως οι «άνθρωποι τη γης» δέν τα έχουν ανάγκη. Όλες τους οι ανάγκες μπορούν να ικανοποιηθούν από όσα βρίσκονται γύρω τους. Δυστυχώς κάθε δευτερόλεπτο το περιβάλλον τους εξαφανίζεται γρήγορα σαν απριλιάτικη βροχή. Εκατοντάδες στρέμματα παρθένων τροπικών δασών εξαφανίζονται κάθε δευτερόλεπτο. Εμείς δέν θα πληρώσουμε ολόκληρο το τίμημα, αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πληρώσουν και μάλιστα πολύ ακριβά. Ανησυχούμε για τα υπό εξαφάνιση ζώα του κόσμου, αλλά τί γίνεται με τους υπό εξαφάνιση ανθρώπους;

   Όταν και ο τελευταίος ερυθρόδερμος γίνει μύθος για τους λευκούς ανθρώπους, όταν τα παιδιά των παιδιών σας νομίσουν ότι μόνον αυτά υπάρχουν, στις λεωφόρους και στη σιωπή των δρόμων  των δασών εμείς και οι πρόγονοί μας θα είμαστε εκεί, θα στεκόμαστε ανάμεσά σας.

   Ζούμε σ’ αυτή τη γη πριν αρχίσει να καταγράφεται η ιστορία, πέρα και πριν από την ανθρώπινη μνήμη, βαθιά μέσα από την εποχή των μύθων.

   Αν και η δεκαετία του 1990 ανακηρύχτηκε «Δεκαετία των Αυτοχθόνων Λαών», πολύ λίγοι ωφελήθηκαν. Στα τέλη της δεκαετίας, το 1998, οι αντιπροσωπείες των ανά τον κόσμο αυτοχθόνων αποχώρησαν  από το διεθνές συνέδριο του ΟΗΕ στη Γενεύη. Γιατί; Γιά να διαμαρτυρηθούν για το γεγονός ότι δέν περιελήφθησαν στη διαδικασία έγκρισης της απόφασης που αφορά το δικαίωμά τους να υπάρχουν.

τα αυστραλιανά γυνακεία ημερολόγια επί τέλους στο διαδίκτυο!

ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από τα αυστραλιανά γυναικεία ημερολόγια μπορούμε να δούμε εδώ
http://wsrt.asn.au/web_images/grayphil.pdf

Γιά να δούμε... ποιές χορεύτριες, ποιά συγκροτήματα, ποιοί χορευτές χορεύουν τον χορό της Σελήνης, της Λίλιθ, της ενόρασης, του διαλογισμού, της ενδοσκόπησης, της αποκάλυψης, της επαφής με το μέσα και το έξω μας, της εικονας του μικρόκοσμου ως αντανάκλασης του μακρόκοσμου;
http://www.youtube.com/watch?v=ZkLrFpo0lHA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=ZkLrFpo0lHA&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=RPERVDVHAr4&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Pg-C-rVyDAY&feature=related

ο Υάκινθος, αρχαίος και νεώτερος άγιος

3 Ιουλίου και γιορτάζονται ο Άγιος Υάκινθος και η Αγία Ζουμπουλία - πρόκειται, όπως ξέρουμε, για το ίδιο λουλούδι. Ο αρχαίος Υάκινθος ήταν, λέει, γιός του Ύλα και της Σπάρτης. Ο μύθος παραδίδει ετούτα:

Ο Υάκινθος ήταν ένας όμορφος νέος από τη Σπάρτη. Ο Υάκινθος ήταν σύντροφος του Απόλλωνα, θεού του ήλιου και του Ζέφυρου, θεού του ανέμου. Οι δύο θεοί συναγωνίζονταν ποιος θα κερδίσει την εύνοια του όμορφου νέου. Μια μέρα καθώς ο Απόλλωνας μάθαινε στο Υάκινθο δισκοβολία, του ξέφυγε ο δίσκος και χτύπησε τον άτυχο νέο σκοτώνοντάς τον. Από το αίμα του του νέου ο Απόλλωνας έπλασε ένα λουλούδι που στο άνθισμά του κάθε του πέταλο έμοιαζε να έχει γραφτεί μια θρηνητική κραυγή ("ΑΙ" δηλαδή γοή στην αρχαιοελληνική γλώσσα). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Ζέφυρος ζηλεύοντας επειδή ο νεαρός προτιμούσε την παρέα του Απόλλωνα φύσηξε πάνω στο δίσκο κατευθύνοντας τον να χτυπήσει τον Υάκινθο.

Εικόνες ζουμπουλιών και της εκκλησία του Αγίου Υακίνθου στα Ανώγεια μπορούμε να δούμε εδώ: http://www.google.gr/search?q=%CF%85%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82&oe=utf-8&rls=org.mozilla:el:official&client=firefox-a&um=1&ie=UTF-8&tbm=isch&source=og&sa=N&hl=el&tab=wi&biw=1152&bih=702 

 Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, από τους πρωτοστατήσαντες στην ανέγερση της εκκλησίας, λέει: ο Αγιος Υάκινθος σαν ιδεολογία λέγεται με τρεις κουβέντες: ο Αγιος των αισθημάτων, της ανάμνησης και της προσδοκίας τους. Γι αυτό τους λέω, όταν θα πηγαίνετε στον Αγιο Υάκινθο θα ανάβετε δυο κεριά, ένα στην ανάμνηση και ένα στην προσδοκία. Σ έναν τέτοιο χώρο παράκλησης οφείλω, από τη μια, να θυμηθώ μιαν αγάπη μεγάλη που έχασα, αλλά μπορώ από την άλλη, να παρακαλέσω να με επισκεφθεί πάλι το αίσθημα. Επομένως, δεν είναι ο Αγιος του Έρωτος ο Υάκινθος, αλλά ο Αγιος της ανάμνησης των αισθημάτων και της προσδοκίας τους".
Γιά την αρχαία παράδοση, όμως, ο Υάκινθος είναι ένα ακόμη θεοποιημένο θύμα των θεών που ανασταίνεται κάθε άνοιξη, όπως ο Άδωνις